www.vergadering.nu  Recensie-index  www.vergadering.nu

5 RECENSIES


The Israeli Solution
A One-State Plan for Peace in the Middle East
Caroline B Glick
Engels 
324 pag.
Hardcover
Uitg.: Crown Forum
Dit boek bestellen...

Dit boek is een manifest dat de gebreken in de tweestatenpolitiek van de Verenigde Staten tegenover IsraŽl en de Palestijnen blootlegt. Het biedt een directe en krachtige oproep tot de soevereiniteit van IsraŽl in de regio.

Over de auteur:
CAROLINE GLICK is de senior redacteur van de Jerusalem Post, waarvoor ze twee wekelijkse kolommen schrijft. Haar werk is ook verschenen in toonaangevende kranten en tijdschriften, waaronder de Wall Street Journal, National Review, het tijdschrift van International Security Affairs, en Commentary. Zij is directeur van de IsraŽl Security Project van het David Horowitz Freedom Center in Los Angeles, en adjunct senior medewerker voor Midden-Oosten zaken bij het Center for Security Policy in Washington, DC. In 2009 richtte Glick de populaire Hebreeuwse media satire website latma.co.il op, waar ze een regelmatige blog schrijft en werkt als hoofdredacteur. Ze woont in Mevasseret Sion met haar familie.
 www.carolineglick.com

Video's:

NIEUW: 2-4-2015 Caroline Glick: Onmiddelijk Judea en Samaria annexeren + VIDEO !!

28-7-2014 Caroline Glick on Capitol Hill: A realistic alternative to the failed 'Two-State-Solution'...
3-6-2014 Toespraak in Washington over haar boek (49:12)... |
deel 2 vragen&antwoorden (23:56)...
29-5-2014 Eng-video: Stakelbeck interview met Caroline Glick: de ťťnstaatoplossing
9-4-2014 Interview met Caroline Glick (14:55) TIP...
25-3-2014 Eng-video: Toespraak in Los Angeles over The Israeli Solution
8-3-2014 Radiointerview over The One-State Solution (18:58)...

Meer vertaalde artikelen van Caroline Glick op www.vergadering.nu/links-israel.htm 

..


5.  Hebron Video - 28 juli 2014 - www.youtube.com

Een must-read book

Video-recensie door David Wilder

Een must-viewed video-recensie over een must-read book: www.youtube.com


4.  Vergadering.nu - 9 juli 2014 - www.bol.com

Verhelderend boek over de Eťn-staat-oplossing

Recensie door Harry Sleijster

In dit boek onderzoekt Caroline Glick de vele misvattingen achter het tweestatenbeleid in de laatste decennia. Er blijken bijv. enorme fouten te zijn gemaakt bij de tellingen van Joden en Arabieren in de zgn. Westbank en in de aannames van de bevolkingsgroei van beide groepen. In de Palestijnse volkstelling van 1997, waarop het tweestatenbeleid is gebaseerd, blijkt het aantal Palestijnen schromelijk overdreven te zijn.

De historische claims op het land, incl. het hartland van Israel, Judea en Samaria, zijn ijzersterk. Joden bewoonden dit land alle eeuwen door. Internationale verdragen hebben dit land als thuisland aan de Joden toegewezen.

De lange geschiedenis van het Palestijnse antisemitisme, het terrorisme, het voortdurende ontzeggen van IsraŽls recht te bestaan, het steeds weer af laten ketsen van onderhandelen, het wordt allemaal uitgebreid beschreven
Israel is een bloeiende democratische natie, de enige in het Midden-Oosten, waar de Palestijnse inwoners zeer tevreden mee zijn en niet willen ruilen voor een Palestijns bestuur.

The Israeli Solution is een alternatieve weg naar vrede en stabiliteit in het Midden-Oosten op basis van IsraŽlische soevereiniteit, ook over Judea en Samaria.

Het boek verheldert de totale situatie in en rond Israel.


3.  American Thinker - 30 mei 2014 - www.americanthinker.com/2014/05/the_israeli_onestate_solution.html

De IsraŽlische Eťn-staat-oplossing

Recensie door Ron Lipsman

Een Eťn-Staat-Plan voor vrede in het Midden-Oosten: Caroline Glick heeft een provocerend nieuw boek geschreven, getiteld De IsraŽlische Oplossing. Daarin stelt ze dat de vergeefse zoektocht naar een tweestatenoplossing voor het IsraŽlisch-Arabische conflict betreffende het land tussen de Middellandse Zee en de Jordaan misleidend is, ondoordacht en gedoemd te mislukken.

Zoals velen voor haar wijst zij erop dat het "twee staten voor twee volkeren"-mantra, dat zo gedachteloos wordt bevorderd door onnozele diplomaten, politici en experts, en waarvan de omtrek in grote lijnen 'bekend' is aan allen die het onder ogen krijgen, zou resulteren in het doodvonnis voor de Joodse Staat. Degenen die voorstander zijn van de tweestatenoplossing, zien vaak geen probleem in dat vooruitzicht. Of ze ontkennen, op overtuigende manier, dat een dergelijke uitkomst waarschijnlijk is. Bovendien betreuren "vrienden" van IsraŽl het feit dat er geen andere keuze: als de tweestatenoplossing niet wordt uitgevoerd, dan ofwel verliest IsraŽl zijn joodse karakter of zijn democratisch karakter. Dit is onvermijdelijk - vraag het maar aan die grote vriend van IsraŽl, John Kerry.

Kletspraat, antwoordt Glick. Zij stelt dat de demografische tijdbom die zogenaamd steeds luider en luider tikt, een mythe is. De schattingen (verstrekt door de PLO) van het aantal Arabische inwoners van Judea en Samaria (de Bijbelse namen van de twee regio's die de zogenaamde West Bank genoemd wordt) zijn enorm opgeblazen. Bovendien laten ze de aanzienlijke en aanhoudende Arabische emigratie uit het gebied buiten beschouwing. Glick beweert dat de verhouding tussen Joden en Arabieren onder alle mensen in het betwiste gebied (dat bestaat uit IsraŽl zelf, plus Judea en Samaria, maar niet Gaza) ongeveer 2-1 is. Bovendien, beweert ze, heeft het vruchtbaarheidscijfer onder de Joden nu zelfs opgetrokken is tot dat van de Arabieren (circa 3.1) - en ernstiger, volgens Glick blijft het Joodse cijfer stijgen, terwijl de Arabische koers geen tekenen vertoont van afname van zijn recente steile val. Ze beweert dat met de mogelijke voortzetting van deze trends, aangevuld met de lopende Joodse immigratie, de verhouding in de niet al te verre toekomst 4-1 zouden kunnen benaderen, zelfs 5-1, en dat is de huidige verhouding binnen IsraŽl zelf.

Daarom, zegt Glick, moet IsraŽl de soevereiniteit over het betwiste gebied te doen gelden, en de PLO verdrijven en het burgerschap aan de resterende Arabische bewoners aanbieden. Een ťťn-staat-oplossing! Maar niet de ĎJudenreineí die Abbas voor ogen staat, noch die welke joodse Linksen in IsraŽl (en de VS) ons voorhouden, die voorzien in een demografische en politieke ramp als IsraŽl blijft doorgaan met het "bezetten de Westelijke Jordaanoever".

Het plan van Glick is eenvoudig, gewaagd, controversieel en provocerend. Haar analyse van de huidige situatie en van het voorafgegane gekonkel dat heeft geleid tot de huidige "patstelling" stemt tot nadenken, is uitgebreid, oogt helder en overtuigend. Hier zijn enkele van de belangrijkste punten die ze maakt:

Vrijwel alle voorstanders van de tweestatenoplossing (Amerikanen, Europeanen, linkse IsraŽli's, hoewel misschien niet de Russen, en zeker geen Arabische), voorzien dat een dergelijke mogelijkheid gepaard zal gaan met een totale stopzetting van de vijandelijkheden, en volledige erkenning door beide zijden van de legitimiteit van de staat van de ander. Maar er is geen enkel bewijs dat de Arabieren - hetzij in het betwiste gebied of daarbuiten - op zijn minst geÔnteresseerd zijn in een dergelijk uitgebreide en definitieve vrede. Ze zien het bestaan ​​van IsraŽl - binnen welke grenzen dan ook - als een belediging en een catastrofe (Nakba) die alleen kan worden gecorrigeerd door het verdwijnen (zowel via vernietiging of zelfmoord) van de soevereine Joodse Staat.

Dit wordt bewezen door het feit dat meerdere malen in de laatste twee decennia, IsraŽl een deal heeft aangeboden die nauw overeenstemt ​​met de beoogde tweestatenoplossing. Arafat en/of Abbas hebben deze aanbiedingen botweg afgewezen. Glick wijst erop dat deze afwijzingen al gedurende bijna een eeuw doorgaan. Ze noemt de afwijzing en de invasie van 1948, evenals de vorige afwijzingen door Arafat's mentor, Haj Amin el-Husseini.

De Arabieren van Judea en Samaria zijn als ingezetenen (met of zonder burgerschap) van IsraŽl veel beter af dan ze zijn als onderdanen van de kleptocracy die de PLO momenteel oplegt aan Judea en Samaria. Net als hun broeders in IsraŽl zelf, zouden ze kunnen leven onder de heerschappij van die wet en profiteren van de tot nu toe ongekende economische mogelijkheden. Om haar te citeren: 
"Een IsraŽlische afstand doen van de tweestatenoplossing en de omhelzing van het IsraŽlische ťťn-staat-plan, dat gebaseerd is op de huidige IsraŽlische rechten, meer dan op fictieve IsraŽlische schuld, zou IsraŽl bevrijden van bepaalde strategieŽn om te handelen met de zich snel ontwikkelende regionale bedreigingen en de internationale aanvallen op zijn bestaansrecht. En op meer alledaagse niveau van het leven van personen - zowel Joden als Arabieren - zal zelfbeschikking van IsraŽl in Judea en Samaria de veiligheid van ieder verhogen. Het zal de regio transformeren van een alternatief bestuurde militaire regering en een terroristische kleptocracy in een gebied beheerst door een uniforme, liberale rechtsstaat. Burgerrechten en eigendomsrechten van moslims, christenen en joden zullen eerder worden beschermd dan verwaarloosd of ronduit ontkend."

IsraŽl zal worden belasterd - vooral door de EU - als het Glicks ťťn-staat-oplossing implementeert. Nou en, zegt Glick, IsraŽl is al belasterd. Elke economische sancties die de EU zou kunnen opleggen aan IsraŽl zal de Europeanen bijna net zo veel pijn doen als IsraŽl. Bovendien kunnen dergelijke acties gemakkelijk worden afgebogen door IsraŽls ontluikende handel en betrekkingen met minder antisemitische klanten in AziŽ, Afrika en Latijns-Amerika.
De reactie van Amerika? Hier is een potentiŽle zwakte in de presentatie van Glick. Ze geeft geen inschatting van hoe Amerika zou reageren op IsraŽls implementatie van haar ťťn-staat-oplossing. Ze vermijdt dergelijke vermoedens in het voordeel van te schetsen hoe zij gelooft dat Amerika zou moeten reageren op dergelijke IsraŽlische initiatief. Ze geeft overtuigende argumenten dat de Amerikaanse steun voor een IsraŽlische ťťn-staat-oplossing wel degelijk in het belang van Amerika is. Te weten:

ďHet Britse falen bij het bestuur van het Palestijnse Mandaat was tweeledig: de Labour en de Conservatieve partijen hadden het beide bij het ​​verkeerde eind, consequent. Beide begrepen niet dat hun inspanningen om de Arabieren te sussen zinloos waren. Beide waardeerden niet de waarde van hun bondgenootschap met de Joden en erkenden niet dat de Joden niet het obstakel voor vrede waren. Beide miskenden dat er buiten hun controle factoren waren die de regionale werkelijkheid bepaalden en de beslissingen van lokale spelers informeerden, met name in de Arabische wereld.

Als tachtig jaar later president Bill Clinton had geleerd van de ervaring van Groot-BrittanniŽ en van de volledige geschiedenis van het falen van de tweestatenoplossing, misschien zou hij dan niet hebben toegestaan dat ​​Yasser Arafat hem ook tot een mislukking zou leiden. Maar niet alleen heeft Clinton niet geleerde van de ervaring van Groot-BrittanniŽ, hij en zijn twee opvolgers omarmden dezelfde mislukte beleidsdroom die de Britten gedurende decennia hadden nagejaagd. Het falen van Clinton, Bush en Obama om de onmogelijkheid van de tweestatenoplossing te herkennen, speelde een belangrijke, en misschien wel beslissende rol in hun problemen om een succesvol beleid te ontwikkelen, niet alleen tegenover IsraŽl en de Palestijnen, maar de richting van het gehele Midden-Oosten." 

"Het consistente beleid van de VS van de behandeling van het PLO en Palestijnse terrorisme als onderscheiden en meer legitiem dan niet-Palestijns terrorisme tegen niet-IsraŽlische en niet-joodse doelen, heeft het Amerikaanse standpunt in de Arabische wereld niet versterkt. Het heeft die positie wel beschadigd. Amerika's consistente beleid van de aanvaarding van het verhaal dat de Palestijnse conflict de oorzaak is van de conflicten van de Arabische wereld met IsraŽl, en een centrale factor in het beleid van de Arabische regeringen, heeft grote schade toegebracht aan het totaal van de Amerikaanse nationale belangen."

Er zijn echter vele manieren waarop de terugtrekking van de Amerikaanse steun voor IsraŽl de Joodse Staat in dodelijk gevaar zou kunnen brengen. Ik denk dat in de kern Glicks toetsing dat de fundamentele sympathie voor en identificatie met het volk IsraŽl door de mensen van de VS zo sterk is, dat zelfs een vijandige regering als die van Barack Obama, niet zou leiden tot een Amerikaanse verraad van de Joodse Staat. Als dat zo is, zou Glick er goed aan gedaan hebben om dit duidelijk te vermelden. In het algemeen deel die beoordeling, maar gezien de vele doodlopende straten waarin Amerika zich zelf heeft toegestaan te laten leiden door de profeet Obama, deel ik haar impliciete optimisme niet.

Glick is een gerespecteerde en invloedrijke commentator op het IsraŽlische platform. Ze is duidelijk stevig verankerd aan de rechterkant van de IsraŽlische politieke spectrum. Maar ik kan me voorstellen dat haar gedurfde aanbeveling op vele plaatsen serieuze aandacht zal krijgen. Is er een kans op het verwerven van voldoende steun om het tot een levensvatbare optie te maken, die doorgevoerd zouden kunnen worden? Wat nog belangrijker is, zou het dat doen?

In antwoord op de eerste vraag denk ik dat de kracht en de originaliteit van haar argumenten moeilijk te negeren zullen zijn. De twintig jaren van het Oslo-proces hebben geleid tot een trieste mislukking, en de vrede met de Arabieren van Judea en Samaria is vandaag niet dichterbij dan het was in 1993, of in 1967, of 1948, of 1929. En de concrete resultaten van Oslo zijn verschrikkelijk geweest - in een voorzichtige zin wat betreft de scherpe teleurstelling die gevoeld bij allen over haar onvermogen; maar in een harde zin wat betreft de meer dan duizend IsraŽli's die op brute wijze zijn vermoord in de zogenoemde tweede Intifada. Bovendien heeft onze achterlijke Minister van Buitenlandse Zaken een derde Intifada beloofd als gevolg van het falen van Oslo. De enige zinnige conclusie: Een andere manier van handelen moet worden nagestreefd.

Nu is Glicks scenario gehekeld als onaanvaardbaar, onrealistisch, en zelfs misleidend. Maar is dat de juiste manier van handelen? Ik geloof dat het zal worden bestudeerd en ijverig besproken door het IsraŽlische publiek. Zullen ze het adopteren?

In feite maakt Glick een krachtig pleidooi dat de IsraŽlische soevereiniteit over Judea en Samaria volledig wordt gerechtvaardigd door de voorwaarden van de Balfour-verklaring, het Volkenbond Mandaat voor Palestina, en de San Remo Conferentie. Daarover heb ik geen twijfel. Maar ondanks de legitimiteit, en ondanks de gunstige demografie, is het idee van het samensmelten van de Arabieren in Judea en Samaria met de IsraŽlische natie, waarbij de gezamenlijke Arabische bevolking van IsraŽl ruim 35% is, vol gevaren. Ik weet niet of "tweederangsburger" de juiste term is om de Arabieren van IsraŽl te beschrijven, maar er is geen twijfel dat, aangezien ze niet dienen in het leger, en omdat het om niet-Joodse inwoners van 's werelds unieke Joodse staat gaat, ze iets minder zijn dan volwaardige leden van de maatschappij. Het is misschien een beetje een wonder dat de huidige 15-20% Arabische bevolking van IsraŽl geen heibel maakt. De verleiding om dit te doen zal drastisch toenemen als het percentage verdubbelt. De staat zou goed kunnen worden gedestabiliseerd vůůrdat Glicks vriendelijke demografieŽn werken om 35% terug te brengen naar de helft van dat aantal - als het echt ooit gebeurt.

Misschien is dat een risico dat de Joden van IsraŽl zouden willen nemen. Het alternatief is om te volharden in de huidige onbevredigende instabiele politieke situatie. Maar het leven is goed in het huidige IsraŽl en het is meestal rustig geweest gedurende een groot deel van een decennium. Het is zeker de makkelijkste weg om het alleen maar met rust te laten. Is dat de verstandigste keuze? Of is Glicks recept het beste om te koken?

Ron Lipsman, emeritus hoogleraar in de wiskunde aan de Universiteit van Maryland, schrijft over politiek, cultuur, onderwijs, wetenschap en sport op http://ronlipsman.com 

[ Vertaald door Harry Sleijster ]


2.  Brabosh - april 2014 - http://brabosh.com/2014/02/27/pqpct-uvh/ 

De IsraŽlische oplossing: Een ťťnstaatplan voor vrede in het Midden-Oosten

door Caroline Glick

Uit de jaarlijkse enquÍte van het Amerikaanse Jodendom die vorig jaar in oktober door het ďAmerican Jewish CommitteeĒ werd gepubliceerd, bleek dat 75% van de Amerikaanse Joden het eens is met de stelling: ďHet doel van de Arabieren is niet een vreedzame tweestatenoplossing met IsraŽl, maar de vernietiging van IsraŽlĒ. En toch steunden de Amerikaanse Joden de oprichting van een Palestijnse staat met 50% Š 47%.

Volgende week zullen meer dan 10.000 voornamelijk Joods-Amerikaanse supporters van IsraŽl in Washington bijeenkomen in AIPAC, de jaarlijkse beleidspolitieke conferentie. Gezien hun grote betrokkenheid bij IsraŽl zullen waarschijnlijk de meesten van hen behoren tot die 47% van Amerikaanse Joden die tegen een Palestijnse staat was gekant.

Maar op de conferentie zullen zij de tweestatenformule omarmen. En op 4 maart zullen ze naar Capitol Hill gaan en hun vertegenwoordigers vertellen dat ze het plan ondersteunen. Zij zullen dit niet doen, omdat ze verdorven, slechte mensen zijn. Zij zullen dit doen, omdat alles wat ze in de afgelopen 20 jaar gehoord hebben, is dat IsraŽl geen alternatief heeft voor het tweestatenplan.

Fervente en toegewijde verdedigers van IsraŽl bij AIPAC hebben te horen gekregen dat IsraŽl een Palestijnse staat meer nodig heeft dan de PLO dit doet. Alleen door het tot stand brengen van zoīn staat in Judea en Samaria en Jeruzalem kan IsraŽl de Palestijnse demografische albatros van haar nek af krijgen. Deze toegewijde aanhangers van de Joodse staat zijn streng gekapitteld dat IsraŽl verdoemd is, als het de Palestijnen geen uitlaatklep geeft voor hun politieke impulsen buiten IsraŽl, want binnen een jaar of twee zullen er meer Palestijnen dan IsraŽliís ten westen van de Jordaan zijn.


Op dezelfde dag dat afgevaardigden van AIPAC een ontmoeting hebben met leden van beide huizen van het Congres, wordt mijn nieuwe boek ďDe IsraŽlische Oplossing: Een Eťn Staat-plan voor Vrede in het Midden-OostenĒ, uitgebracht. In mijn boek laat ik zien dat de demografische tijdbom een blindganger is, en een kwaadaardige bovendien.

In 1997 vertelde het hoofd van het Palestijnse Centrale Bureau voor de Statistiek, Hassan Abu Libdeh, aan The New York Times dat hij bezig was met een volkstelling, die als een ďciviele intifadaĒ, dat wil zeggen als een statistische terreuraanval, zou dienen. En hij had gelijk. Het doel van terrorisme is om een ​​doelgroep te dwingen maatregelen te nemen die deze anders niet had genomen. Het doel van statistische oorlogvoering is om getallen te manipuleren met het doel een samenleving te dwingen maatregelen te nemen die zij anders niet zou nemen.

De Palestijnse volkstelling beweerde dat in 2015 Arabieren de meerderheid ten westen van de Jordaan zouden zijn. En zodra de Joden in de minderheid waren, konden de Arabieren IsraŽl vernietigen door gewoon een stemming te eisen.

De regering-Clinton, de Amerikaanse joodse leiders, en IsraŽlisch Links haastten zich om de bevindingen te omarmen, ook al waren ze volledig in strijd met de Palestijnse volkstellingen die jaarlijks van 1967 tot 1996 door de IsraŽlische militaire regering werden uitgevoerd. Allen kraaiden dat het waar is dat de PLO nog steeds het terrorisme steunt, en als IsraŽl niet het grondgebied zou ophoesten, het dan demografisch zou worden overweldigd.

Het duurde zeven jaar voordat een onafhankelijke groep van IsraŽlische en Amerikaanse onderzoekers de PLO-gegevens bestudeerde en de fraude bij de opstelling ervan aan het licht bracht. Volgens de Amerikaans-IsraŽlische Demografische Onderzoeksgroep bleek dat de Palestijnse gegevens de Arabische bevolking overdreef met maar liefst 50%.

Het nieuws is in de tussenliggende jaren voor IsraŽl alleen maar beter geworden. De Joodse vruchtbaarheid is toegenomen terwijl de Palestijnse cijfers zijn ingestort, samen met die van de islamitische wereld als geheel. IsraŽlische Joden hebben nu een hoger vruchtbaarheidscijfer dan de Arabieren in Judea en Samaria (3,04 versus 2,91 kinderen per vrouw). IsraŽls immigratie is hoog en stijgt nog steeds. De Palestijnse emigratiecijfers zijn in het afgelopen decennium enorm gestegen.

Het demografisch goede nieuws is in de hele IsraŽlische samenleving doorgesijpeld. En met het nieuws zijn meer en meer IsraŽlische politici voorstander van de toepassing van het IsraŽlische recht, in geheel of in delen van Judea en Samaria, net zoals IsraŽl in het verleden met succes zijn wetten heeft toegepast in een verenigd Jeruzalem en de Golan Hoogvlakte.

De meeste Likoedleden van de Knesset en alle leden van de Bayit Yehudi-partij steunen de gedeeltelijke of volledige invoering van het IsraŽlische recht in deze gebieden. 59% van de IsraŽlische joden ondersteunt een dergelijke actie eveneens en steunt daarmee eenzijdige invoering.

Zelfs linkse IsraŽliīs ondersteunen de eenzijdige toepassing van IsraŽls wetten in delen van Judea en Samaria. Bijvoorbeeld de voormalig ambassadeur in de VS, Michael Oren, ondersteunt de eenzijdige terugtrekking uit delen van Judea en Samaria. Maar Oren voorziet het behoud van de grote blokken IsraŽlische nederzettingen onder de IsraŽlische wet. Bij het ontbreken van een vredesakkoord kan een dergelijke stap alleen worden genomen door de eenzijdige toepassing van de IsraŽlische wetgeving in die gebieden.

In de sessie van de huidige Knesset hebben de leden twee wetsvoorstellen voorgelegd, waarin wordt opgeroepen tot de toepassing van de IsraŽlische wet in de grote IsraŽlische bevolkingscentra, respectievelijk in Judea en Samaria en de Jordaanvallei.

Maar terwijl dit alles in IsraŽl gaande is, blijven IsraŽls aanhangers in de VS in het duister over het bestaan ​​van een betere Ė op feiten gebaseerde Ė alternatieve weg voor IsraŽl.

In ďDe IsraŽlische oplossingĒ vul ik de lege plekken in die de Amerikaanse lezing over IsraŽl en de Palestijnen plaagt. Ik geef een allround analyse van een beleid dat ik noem: Het IsraŽlische One-State Plan. Dat plan omvat het toepassen van de IsraŽlische wet Ė en de IsraŽlische soevereiniteit Ė in heel Judea en Samaria.

Ik verdeel de discussie in drie delen. 
Deel I biedt de 90-jarige geschiedenis van falen welke het tweestatenmodel heeft gebracht, vanaf het eind van de Eerste Wereldoorlog tot op de dag van vandaag. Ik laat ook zien hoe de Amerikaanse omhelzing van het tweestatenmodel de Amerikaanse beleidsmakers (van beide partijen) heeft verblind om de realiteit van de regio te zien, en wat aldus het falen van het Amerikaanse Midden-Oosten-beleid garandeert.

Deel II presenteert wat het zal betekenen voor de soevereiniteit van IsraŽl, gezien vanuit het perspectief van de demografie, het internationaal recht, geschiedenis en burgerlijke vrijheden. Ver van het transformeren van de gebieden in een op ras gebaseerde staat, zoals IsraŽls tegenstanders dreigen, zal een dergelijke stap door IsraŽl de Palestijnen uit een leven onder de PLO-terreur bevrijden, die een cleptocratie ondersteunt, en hen volledige burgerlijke en wettelijke rechten als ingezetenen van IsraŽl geven. Zij zullen ook het recht hebben om een ​​aanvraag voor IsraŽlisch staatsburgerschap te doen. Zelfs als alle Arabieren in Judea en Samaria IsraŽlische burgers zouden worden, zou IsraŽl een sterke tweederde Joodse meerderheid behouden. En het zou de enige echte demografische dreiging afwenden. Dat is de dreiging van een Palestijnse staat in Judea en Samaria, die miljoenen vijandige, in het buitenland geboren Arabieren uit Libanon, JordaniŽ en SyriŽ zou toestaan om naar zijn grondgebied te emigreren.

In deel III bespreek ik de waarschijnlijke reacties van de Palestijnen, de grotere Arabische wereld, en de EU bij een besluit van IsraŽl om zijn wetten van toepassing te laten zijn in Judea en Samaria en het tweestatenbeleidsmodel te verlaten. Ik bespreek ook hoe een dergelijke stap IsraŽl en de Verenigde Staten zal beÔnvloeden.

De meeste afgevaardigden op AIPAC realiseren zich niet dat de IsraŽliís de mislukte tweestatenformule hebben verlaten. Het is mijn hoop dat ze in het jaar tussen deze AIPAC-conferentie en de conferentie van volgend jaar mijn boek zullen lezen en begrijpen dat het voor hen niet nodig is de oprichting van een Palestijnse terreurstaat te ondersteunen. Er is een betere optie. Het is beter voor IsraŽl. Het is beter voor de Palestijnen. En het is beter voor Amerika.

Als ze mijn boek lezen, hoop ik dat het een hoognodige discussie over IsraŽls ware opties zal starten. Als ze dat doen, kan ik ze verzekeren dat de AIPAC-conferentie volgend jaar realistischer en optimistischer dan het conclaaf van volgende week zal zijn.

Het nieuwe boek van de auteur, ďThe Israeli Solution: A One-State Plan for Peace in the Middle EastĒ zal op 4 maart worden uitgebracht.


1. Amazon - april 2014 - http://www.amazon.com/Israeli-Solution-One-State-Peace-Middle/dp/0385348061

De algemeen heersende mening in de elite en academische kringen is, dat de Verenigde Staten moet trachten om de tegenstellingen tussen de Palestijnen en IsraŽl op te lossen door de verwezenlijking van de zogenaamde tweestatenoplossing. Het oprichten van een Palestijnse staat, zo gaat het denken, zou een medicijn voor alle kwalen van de regio zijn. Het zou het conflict van de Arabische wereld met IsraŽl beŽindigen, omdat de reden van de Arabische wereld dat zij anti-IsraŽl is, is dat er geen Palestijnse staat is. Het zou ook bijna de voornaamste oorzaak van de gewelddadige extremisme in de rest van het Midden-Oosten wegnemen.

In een tijd waarin de Amerikaanse politiek wordt gekenmerkt door partijdige patstellingen,staat de tweestatenoplossing bekend om zijn vermogen om de supporters van beide kanten van de ideologische scheidslijn te boeien. Maar de grote ironie is dat het een van de meest irrationele en mislukte doelstellingen is die de Verenigde Staten ooit heeft  aangenomen.

Lekker winkelen zonder zorgen - Gratis verzending en retour

Tussen 1970 en 2013 presenteerde de Verenigde Staten negen verschillende vredesplannen voor IsraŽl en de Palestijnen, en in de afgelopen twintig jaar is de tweestatenoplossing het middelpunt van het Amerikaanse Midden-Oosten beleid. Maar ondanks deze laser focus, hebben de Amerikaanse inspanningen voor de uitvoering van een tweestaten vredesakkoord gefaald - en met elke nieuwe poging is het Midden-Oosten minder stabiel geworden, meer gewelddadig, meer geradicaliseerd, en meer schadelijk voor de democratische waarden en belangen.

In De IsraŽlische Solution, onderzoekt Caroline Glick, seniorredacteur van de Jerusalem Post, de geschiedenis en misvattingen achter de tweestatenpolitiek, met name:

- De enorme fouten die gemaakt zijn in het tellen van de werkelijke aantallen Joden en Arabieren in de regio. De 1997 werd de Palestijnse volkstelling, waarop het meeste van het tweestatenbeleid is gebaseerd, het aantal Palestijnen in de Westelijke Jordaanoever en Gaza grof overdreven.

- De verwaarlozing van de lange geschiedenis van het Palestijnse antisemitisme, de weigering om in goed vertrouwen te onderhandelen, het terrorisme, en het ontzeggen van het recht van IsraŽl om te bestaan.

- Het negeren van IsraŽls sterke claims om de territoriale op plaatselijke soevereiniteit onder internationaal recht, evenals de lange geschiedenis van de joodse aanwezigheid in de regio.

- De onverschilligheid voor verkiezingsgegevens die laten zien dat de Palestijnse mensen de IsraŽlische samenleving en bestuur bewonderen. Ondanks een halve eeuw van binnenlands en internationaal terrorisme, antisemitisme, en militaire aanvallen van regionale buren, die zijn bestaansrecht te verwerpen, heeft IsraŽl gebloeid als de enige democratie in het Midden-Oosten .

Na een eeuw doorgebracht te hebben met een tweestatenbeleid dat de IsraŽliŽrs en de Palestijnen niet dichter bij de vrede heeft gebracht, biedt 'De IsraŽlische Solution' een alternatief pad naar stabiliteit in het Midden-Oosten op basis van de IsraŽlische soevereiniteit over Judea en Samaria .



Editorial Reviews

"Zelfs degenen die bleek worden bij de gedachte aan IsraŽlische annexatie van de Westelijke Jordaanoever kunnen leren van de punten die Glick maakt... Glick heeft haar boek op een geweldig moment gebracht, en schetst wat velen zien als een betere route naar vrede, en net op het nippertje op tijd." - New York Post

"Als je maar ťťn boek over het Midden-Oosten zou lezen dit jaar, moet dat het boek van Caroline Glick moeten zijn. Of u nu wel of niet akkoord gaat met haar conclusies, zij verlicht het verwrongen landschap door te wijzen op een gedurfde oplossing. Alleen door het overwegen van alternatieve acties, dat we onze huidige omstandigheden begrijpen, en mevrouw Glick focust de aandacht heerlijk." - Asia Times

"Een radicale voorstel dat vooruitgrijpt in de sporen van de tijd voor degenen die twijfelen aan het kader dat de Minister van Buitenlandse Zaken Kerry zoekt in gesprekken over een tweestatenoplossing. Glick legt de argumenten prachtig uit, en haar plan verdient de aandacht op Capitol Hill." - New York Sun

"De meest uitgebreide en welbespraakte verdediging van wat de IsraŽlische positie is die ik ooit heb gezien." - Pat Robertson , The 700 Club

"Een radicale breuk met het huidige denken, dat een kans heeft om het gesprek tussen IsraŽl en Amerika volledig te veranderen en te verbeteren... Glick stelt dat het gegeven van een vijand die gewijd is aan niets minder dan de vernietiging van IsraŽl, IsraŽl zijn soevereiniteit over Judea en Samaria moet opeisen om zijn grenzen te verdedigen en te blijven floreren, en alle Palestijnen moet toelaten onder de IsraŽlische wet met een permanente verblijfsvergunning en de mogelijkheid om een ​​aanvraag voor volwaardig burgerschap... Elke persoon die geeft om het lot van het Westen, ongeacht zijn politieke overtuiging, zal iets winnen bij het ​​lezen van het heldere en grondige onderzoek en het tot nadenken stemmende boek van Glick." - De Blaze

"De IsraŽli Solution zal het ťťn staat alternatief uit de marges in de mainstream politieke debat brengen." - Breitbart

"Een gewaagd, dramatisch voorstel, netjes gemaakt en effectief betoogd... Gezien de achtergrond van Caroline Glick, is ze vakkundig in staat om inzicht te geven in de reden waarom het tweestatenconcept gebrekkig zou kunnen zijn vanaf zijn ontstaan." - The Jerusalem Post

"Snijdt door alle relativistische flauwekul over de Palestijnse controverse en biedt een uitgebreide verklaring voor waarom het voor verdedigers van IsraŽl essentieel is om nu niet twijfelachtig te worden. Als er ergens een nieuw boek is dat het publiek kan helpen met de zin van de Midden-Oosten crisis, dan is het dit boek... Caroline Glick stelt een overtuigende zaak, dat de enige manier om in de richting van vrede te bewegen in het Midden-Oosten is via het eenstaatplan" - The American Spectator

Etc. etc. .... > http://www.amazon.com/Israeli-Solution-One-State-Peace-Middle/dp/0385348061 

www.vergadering.nu